π. Φιλόθεος Φάρος ~ Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν χωρίς να αντιληφθούν τι είναι η ζωή

49

Οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν στὴν εξομολόγηση μὲ κάποια αισθήματα ενοχής γιὰ μία συγκεκριμένη πράξη καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μετάνοια. Ἡ μετάνοια σημαίνει, ἀλλαγὴ τρόπου ζωῆς, ὄχι νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ γιατὶ τὸ ἔκανες καὶ πῶς τὸ ἔκανες…

 

Τὸ παιδὶ στὴν οὐσία υἱοθετεῖ τὶς βρώμικες ἀξίες τῶν γονέων. Τί τοῦ πουλᾶνε τόσα χρόνια;

Ἐρχόταν  ὁ ἐφοριακὸς πατέρας ποὺ ἔκλεινε τὴν ἐπιχείρηση κάποιου γιατὶ δὲν τοῦ δίνει τὴν μίζα γιὰ νὰ φτιάξει τὴ βίλλα στὸ ἐξοχικὸ καὶ πηγαίνει στὸ σπίτι καὶ καμαρώνει γιὰ αὐτό.

Τὸ μικρὸ παιδὶ τί ἀποκομίζει ἀπὸ αὐτό; Πρῶτον, ὅτι ὁ κόσμος ἐκεῖ ἔξω εἶναι μία ζούγκλα, καὶ ὅταν ἔρθει ἡ στιγμὴ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του ψυχολογικά, πῶς νὰ βγεῖ καὶ ποῦ νὰ πάει, ἔχει πανικὸ καὶ ὀργὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν εὐνούχισαν.

Ἐπίσης, δὲν ξέρω κάποιοι χριστιανοὶ πῶς τὸν διαβάζουν τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος δὲν ἀσχολήθηκε οὔτε μὲ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία οὔτε μὲ τὸν Ἡρώδη, ἀλλὰ εἶπε ὅτι ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ‘οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ’…

Οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν στὴν ἐξομολόγηση μὲ κάποια αἰσθήματα ἐνοχῆς γιὰ μία συγκεκριμένη πράξη καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μετάνοια.

Ἡ μετάνοια σημαίνει, ἀλλαγὴ τρόπου ζωῆς, ὄχι νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ γιατὶ τὸ ἔκανες καὶ πῶς τὸ ἔκανες…

Τί σημαίνει πιστεύω; Ὅτι ἔχεις μία ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Θεό, τὸν Χριστό, ὄχι ὅτι ἁπλὰ λέω ‘πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸ Πατέρα Παντοκράτορα’.

Στὴν πραγματικότητα θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω, ἔχετε συναντήσει τὸν Ἰησοῦ Χριστό; Ἐσὺ ποὺ λὲς πιστεύω ἢ ἐπαναλαμβάνεις αὐτὸ ποὺ λέει ἕνα βιβλίο ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο;

Ἄνθρωποι ἔρχονται καὶ φεύγουν χωρὶς νὰ ἀντιληφθοῦν τί εἶναι ἡ ζωή…

Γιὰ μένα ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα μυστήριο ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν ἐξηγεῖται μὲ τὶς δυνατότητες τῆς λογικῆς, καὶ ὅταν μερικὲς φορὲς οἱ ἐπιστήμονες προσπαθοῦν νὰ τὸ ἀμφισβητήσουν αὐτὸ γίνονται ἀστεῖοι, ὅπως γίνονται πολλὲς φορὲς καὶ οἱ θρησκευόμενοι οἱ ὁποῖοι μὲ λόγια προσπαθοῦν νὰ ἀποδείξουν εἴτε τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ ἢ τῆς μεταθανάτιας ζωῆς.

Ἡ αἰωνιότητα δὲν εἶναι τόπος ἢ χρόνος ἀλλὰ τρόπος…

Οἱ συγκυρίες ἔχουν διπλὴ ὄψη, ὅπως εἴπαμε γιὰ τὴν κρίση, γιὰ κάποιους συμφορὰ καὶ γιὰ ἄλλους εὐκαιρία.

Ἔτσι λοιπόν, τὸ κακὸ ποὺ μοῦ κάνουν οἱ ἄλλοι δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ καθορίζει, ἀλλὰ τὸ κακὸ ποὺ μὲ καθορίζει εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνω ἐγὼ στοὺς ἄλλους, καὶ τελικὰ τὸ κακὸ ποὺ μὲ καθορίζει εἶναι τὸ κακὸ ποὺ κάνω ἐγὼ στὸν ἑαυτό μου.

π. Φιλόθεος Φάρος