Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες δεν είναι αιτίες λύπης, αλλά καυχήσεως και χαράς. Άλλωστε τις θλίψεις τις στέλνει ο Θεός με σοφία.

Εκείνος που παίζει κιθάρα ούτε τεντώνει πολύ την χορδή, για να μη την σπάσει, ούτε την χαλαρώνει πολύ, για να μη αποτύχει η αρμονία της μουσικής.  Έτσι ενεργεί και ο Θεός, δεν μας αφήνει ούτε σε συνεχή άνεση και ανάπαυση ούτε σε συνεχή θλίψη.  Με την θεϊκή Του σοφία, άλλοτε μας στέλνει την άνεση και άλλοτε την θλίψη.

Γιατί άραγε μερικές φορές ο Θεός αργεί να μας απαλλάξει από τις θλίψεις;  Για ποιόν λόγο;  Για να τον σκεπτόμαστε και να τον πλησιάζουμε συνεχώς` για να καταφεύγουμε σ` Αυτόν και να ζητούμε την βοήθειά Του.  Γι`αυτόν τον λόγο επιτρέπει τους σωματικούς πόνους και τις αρρώστιες και τις γεωργικές ζημιές και τις «αφορίες» και τις πείνες και τα άλλα δεινά, για να ατενίζουμε συνεχώς προς Αυτόν.Έτσι μένοντας κοντά Του κερδίζουμε την σωτηρία μας.

Οι πρόσκαιρες θλίψεις γίνονται αιτία να κληρονομήσουμε την αιωνία ζωή. Γι’ αυτό πρέπει να Τον ευχαριστούμε που με αυτές τις μεθόδους θεραπεύει και σώζει τις ψυχές μας.