Φιλοσοφία:

Φρανσουά Μωριάκ

Κι εγώ, που πιστεύω πως ο Θεός είναι αγάπη, τι απάντηση μπορούσα να δώσω στον νεαρό συνομιλητή μου, που τα γαλάζια μάτια του κρατούσαν ακόμη την αντανάκλαση της αγγελικής θλίψης, η οποία του παρουσιάστηκε μια μέρα στο πρόσωπο του απαγχονισμένου παιδιού; Τι να του πω; Να του μιλήσω για εκείνον τον Ισραηλίτη, τον αδελφό του, που μπορεί να του έμοιαζε κιόλας, για εκείνον τον Εσταυρωμένο που ο σταυρός του νίκησε τον κόσμο; Να τον διαβεβαιώσω πως αυτό που για εκείνον ήταν η λυδία λίθος, για μένα είχε γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος όλου του οικοδομήματος και πως η αναλογία ανάμεσα στο σταυρό του μαρτυρίου και τις δοκιμασίες των ανθρώπων είναι κατά τη γνώμη μου, το κλειδί αυτού του ανεξιχνίαστου μυστηρίου μέσα στο οποίο χάθηκε η παιδική του πίστη; Ωστόσο η Σιών αναδύθηκε μέσα από τα κρεματόρια και τους ομαδικούς τάφους. Το εβραϊκό έθνος αναστήθηκε μέσα από τα εκατομμύρια των νεκρών του. Χάρη σ’αυτούς είναι και πάλι ζωντανό. Δεν γνωρίζουμε τι σημαίνει ούτε τι κοστίζει έστω και μια σταγόνα αίμα, έστω κι ένα δάκρυ. Όλα είναι Χάρις. Αν ο Άχρονος Θεός είναι Άχρονος Θεός, τότε η τελευταία λέξη για τον καθένα από εμάς τού ανήκει. Αυτά θα ‘πρεπε να πω σ’εκείνο το εβραιόπουλο. Μα το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω κλαίγοντας

ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΜΩΡΙΑΚ